قالب پرشین بلاگ

{ تبدیل شدن بخش طالقان  به شهرستان طالقان را به طالقانی های عزیز تبریک عرض نموده و امید است به یاری حق این تبدیل وضعیت رفاه و آبادانی برای شهرستان طالقان و روستاهای تابعه علی الخصوص  روستای میر  هر چه بیشتر  به ارمغان آورد.}  

نمایی نزدیک از روستای میر

چهار فصل روستای میر

طالقان گر میروی میرش مرو  ** آش سر ترکیده و بن جوشیده را زیرش مرو

  قسمتی بر گرفته از تاریخچه روستای میر - اثر دکتر بهمن خستو

(( میر )) در لغت به معنی بزرگ و از نظر لغوی مخفف امیر نیز آمده است. در گذشته و حال از بزرگترین روستاههای پایین طالقان محسوب می شود.فاصله تهران تا میر ۱۵۲ کیلومتر است که ۱۰۰ کیلومتر آن بزرگراه تهران - قزوین است و ۴۳ کیلومتر آن که به سمت شمال بزرگراه است آسفالت گردیده است و حدود ۱ کیلومتر آن جاده خاکی است . سکنه روستای میر در تابستان بیش از ۲۵۰ خانوار می باشد که در زمستان حدود ۲۰ خانوار می باشد.

ارتفاع روستای میر از سطح رودخانه تا سطح دریای آزاد حدود ۱۸۰۰ متر و فشار هوا نیز کمتر از فشار هوای تهران حدود ۶۱۱ میلیمتر جیوه با وزن مخصوص ۰۲۸/۱ کیلوگرم به متر مکعب است. حداکثر متوسط درجه حرارت در سایه برای یک ماه گرم تابستان حدود ۳۳ درجه سانتی گراد یعنی حدود ۶ درجه کمتر از هوای تهران است و حداقل متوسط درجه حرارت در یک ماه سرد زمستان ( ۱۱-) درجه سانتی گراد که حدود ۶ درجه سردتر از هوای تهران است.

رطوبت نسبی تابستانی نیز در این منطقه حدود ۲۰ د رصد( البته هم اکنون با احداث سد طالقان بیش از ۲۰ درصد می باشد . در گذشته رطوبت کمتر مشهود بود اما هم اکنون رطوبت کاملا احساس می شود )طول جغرافیایی میر از نصف النهار مبدأ ۳۴/۵۰ شرقی و عرض جغرافیایی آن ۱۵/۳۶ شمالی می باشد.هوای خنک و دور از هرگونه آلودگی و صدا ، آبهای گوارای چشمه ها ، مناظر زیبای باغها ، کوهها و مزارع و مراتع در این روستا و همچنین ارتباط بیشتر با اقوام و دوستان موجب شده تا اهالی خصوصا در ایام تابستان جهت استراحت و تجدید قوا و تضمین سلامت خود به این روستا آمد و شد نمایند.

در قدیم مردم پایین طالقان از این روستا عبور کرده و از راه مالرو (( گردنه سلمبار)) به تنکابن ( شهسوار) می رفتند. غالبا اهالی این روستا املاک متعددی در دیگر روستاههای پایین طالقان ، میان طالقان و روستاههای الموت داشته اند. در حقیقت مرکز بزرگان پایین طالقان غالبا در میر بوده است.

محدوده مسکونی این روستا از شمال به کابار ، از جنوب به رجی سر ، از شرق به جوری زمین و از غرب به پایانه میر ( ترمینال) محدود می گردد.قسمت شرقی روستا به جورمحله ، قسمت غربی به جیر محله، و قسمت میانی به میان محله، و قسمت شمالی آن مشرف به دره گرمادر یا آن دست محله یا گرم دره می باشد. گفته می شود که در گذشته محله روستای میر در بنه خانه ای کند و خزه ای دیم بوده و محله میر فعلی پایین دشت و جوری زمین ، سرین دشت نام داشته است.

البته محدوده کلی روستا از شمال به کوههای الموت ، از جنوب به کوههای خورانک و خوران و امیر نان ، و از شرق به کوههای لهران و موچان و از غرب به کوههای اوجان محدود می گردد.

اهالی بومی روستای میر در گذشته به دامداری ، کشاورزی ، و نگهداری خانه ( سریداری ) و بنایی و کارگری اشتغال داشتند و امروزه کشاورزی و دامداری خیلی کمتر شده و بیشتر به مشاغل کارگری و پیمانکاری اشتغال دارند. در حالیکه اکثر اهالی این روستا فقط در فصل تابستان به روستا آمده و در سایر فصول در شهر های تهران ، چالوس ، نوشهر ، تنکابن ( شهسوار) عباس آباد ، نشتارود ، کرج و سایر شهرهای کشور و یا در ادارات دولتی و یا غیر دولتی شاغل بوده و یا به تجارت و باغداری و کشاورزی و یا به حرف دیگر اشتغال دارند.

از این روستا تاکنون صدها نفر افراد تحصیلکرده در سطح دکتر ، مهندش ، قاضی و کارشناسان برجسته و مسئولین رده بالای دولتی علی الخصوص در بانک سپه در رشته های مختلف برخواسته که در گذشته و حال خدمات ارزشمندی به جامعه خود نموده اند.علاوه بر آن افرادی نیز که در امور تجارت و حرف دیگر اشتغال داشته و دارند اکثرا شایستگی های خود را نشان داده اند که ذکر و شرح و احوالشان در مشاهیر روستای میر آمده و خواهد آمد.

کوچه های روستای میر

این نامگذاری توسط شادروان  مرحوم عباس داهی گذاشته شده است.

خزه ای دیم - در قسمت شرقی روستای میر و بالای  زیور چسشمه و مشرف به قسمت شمالی دره درباغ. مکانی که بیش از ۷۰ سال پیش ...آقا مارگیر که کاروبارش کساد شده بود ادعای امامزاده بودنش را نمود. شرح و حال ...آقا مارگیر در کتاب تاریخچه روستای اثر دکتر بهمن خستو آمده است.

در خاطرم هست که اولین بار در  بش از۲۰ سال قبل مرحوم حسن جلایی واقعه را بطور کامل برایم شرح داده بود و در آن زمان مرحوم یاد شده قصد چاپ کتابی بنام اکبر آقا مارگیر را داشت که به هر تقدیر ممکن نگردید.

اولین مغازه در روستای میر

اولین مغازه که اینجانب به یاد دارم دکه چوبی آذوالفقار اباذری میباشد که همکنون نیز در سر ترمینال موجود بوده و در گذشته در محل فعلی منزل آقای نصرت بهزاد مهر بود که در غروب همه منتظر آذوالفقار بوده که با خودرو تویوتا ۲ کابین طوسی یخ و نوشابه و مواد غذایی به روستا میاوردند که جوانان و نوجوانان منتظر یخ و نوشابه ۲ تومانی بودند . در ان زمانها روستا  فاقد برق بوده و مواد غذایی با یخ و کلمن و یا یخچال نفتی نگهداری میشد.و یا گوشت را ریز ریز نموده و با نمک فراوان سرخ میکردندو به اصطلاح قرمه میگفتند و مدتها نگهداری میکردند. البته ناگفته نماند خیلی خوشمزه بود و قرمه دزد هم زیاد بود البته نه دزدی به معنی اخص کلمه .دومین مغازه متعلق به مرحوم نقره علی میرچی بود همون حاجی عباس خودمون که در گذشته کدخدا نیز بود کمتر کسی است که بالای ۲۵ سال داشته باشه و خاطره ای باهاش نداشته باشه.اکثر چیزها را داشت از قلاب ماهیگیری تا پفک و چیپس وچاقو گردو خوری و چراق قوه .البته یه مزاحی هم با همحلیان کردم ان موقه که چیپس نبود ؟ سومین مغازه که شبیه مغازه نبود متعلق به مرحوم غلامرضا هاشمی معروف به غلامرضا دا بود که در خانه اش دایر نموده بود و معولا خیلی تنوع جنس نداشت پفک یا چاقو گردو خوری و ... راازش میخریدیم .چهارمین مغازه متعلق به مرحوم خیرا...اباذری میباشد که از شیر کبوتر تا جون ادیمزاد در آن یافت میشد که بیشتر توسط قمری خانوم اداره می شود زن پرکارو زحمتکشی است البته شوهر مرحومش هم همین طور . از فراروده های لبنی تا خوراکی های مختلف و سبزی کوهی و حمل و نقل درون ده و یا گرفتن کپسول گاز . البته با فوت شوهرشان حمل و نقل درون روستا و یه گرفتن کپسول گاز و ...با مشکل مواجه شده است . روحشان شاد .پنمین مغازه متعلق به آقای حسن اباذری بوده و در مدخل ورودی کوچه حاجی عباس قرار دارد . و ششمین مغازه متعلق به اقای حسین خستو و همسرشان و پسرشان سجاد بوده که مغازه نوین ده میباشد که رستوران و یا کافی شاپ روستای میر میباشد از انواع سوپها و ساندویچها گرفته تا جوجه کباب و چای و قلیون و قهوه تازه اونهم با سروسی رایگان و درب منزل .البته در اینجا باید سرکار خانوم خستو رو تحسین کرد واقعا زحمت کش هستند. البته ناگفته نماند شاید خیلی چیز زیادی من به یاد نداشته باشم اما بنا به روایت پدرم اولین مغازه متعلق به مرحوم علی حسین میرچی معروف به علی حسین دا بوده که در گذشته دور وجود داشته من ایشان را یادم هست. ایشان آچار فرانسه آن موقع بوده اند و علی الخصوص اینکه شرایط شرعی کودکان ذکور را  که در کودکی میبایست اجرا نمود ایشان جاری مینمودند البته به وسایل ابتدایی آن موقع . در آن زمانها که دکتر در روستاها نبود خلاصه همه به نیکی از وی یاد مینمودند اما متاسفانه در اخر عمرش توسط همسایه اش مورد اذیت و ازار قرار گرفت....جا داری یادی هم بکنیم از شکسته بند روستا و مردی شیر دل به نام شیر دل دا. خدایش بیامرزد. شکسته بند خوبی بود.

روستای  ((  میر  ))

یکی از روستاهای پایین طالقان با ارتفاع ۱۹۱۰ متر از سطح دریا و دارای ۲۵۰ خانوار در تابستان و ۵۰ خانوار در زمستان و در غرب منطقه طالقان و در امتداد رودخانه شاهرود  قرار داشته و مابین روستاهای لهران و اوجان میباشد.

میر  یکی از روستاهای مهم طالقان بوده و به از لحاظ لغوی به معنی امیر میباشد. فاصله روستا از تهران در گذشته ۱۵۲ کیلومتر بوده و همکنون به واسطه آبگیری سد طالقان  تغییر نموده است .

راه های معمول عزیمت به روستای میر

۱- راه معمول تهران به میر : تهران - دوراهی طالقان ، اتوبان قزوین - زیاران ، صمغ آباد - گردنه ابراهیم آباد - دوراهی زیدشت - گیلنک -بطرف پایین طالقان . ۱۰۰ کیلومتر تا دوراهی اتوبان - ۴۰ کیلومتر تا دوراهی گیلنک -  از گیلنک تا میر : حدودا ۲۵ کیلومتر . زمان مسافت : دوساعت و نیم تا سه ساعت و یا بیشتر .با توجه به آبگیری سد طالقان و دور زدن قسمت شرقی سد تا گیلنک حدودا ۱۰ تا ۱۵ کیلومتر  نسبت به گذشته اضافه شده است. و همکنون راه ازتباطی گیلنک به میر و بطور کلی راه پایین طالقان به سبب پیشروی آّب سد به ظلع شمالی سد که دارای خاک رس بوده باعث رانش زمین و تراکهای عمیق در تپه های سمت چپ جاده و وسط جاده شده و به مرور در حال پیشرفت میباشد.

۲- راهی که همکنون معمول شده : کیلومتر ۱۲۱ اتوبان تهران قزوین بعداز نیروگاه شهید رجایی .جاده معروف به انگه که از اولین ده آن بنام آنجیلاق که جزء استان قزوین میباشد - چناس -شکرناب - انگه - دوراهی آسفران - کلارو - اوجان - میر.

۱۲۱ کیلومتر تا دوراهی - ۴۴ کیلومتر از دوراهی اتوبان تا میر - به واسطه اینکه بیشتر مسافت از طریق اتوبان بوده و بیشتر جاده تا جیرو حاجی عباس آسفالت شده بعد مسافت زمانی از دوساعت و ربع تا ۳ ساعت بوده و زمان کمتری در عزیمت به روستا صرف میشود .لیکن معایبی نیز وجود دارد ...مثل کمی تردد در این جاده و گردنه ها و دره های عمیق در حاشیه جاده و نبود امکانات و یا مکانیک و....نداشتن گاردریل در حاشیه جاده از معایب این جاده میباشد . با این تفاصیل اما همحلیان همکنون این جاده را بر جاده زیدشت - گیلنک ترجیح میدهند ...همکنون دوراهی اوجان تا میر متاسفانه خاکی میباشد.

محله های روستای میر :

قسمت شمالی :  محله کاه بار که خانه قدیمی مرحوم حاج محمد یوسف میری طالقانی در آنجا واقع شده و دارای باغهای معروف : جور کاه بار  که در گذشته محلی برای تفریح و با اصطلاح قدیمی پلو پتک نوجوانان و جوانان بوده و محلی برای پیاده روی  زنان و مردان در طلوع آفتاب و در غروب آفتاب میباشد . در مدخل ورودی باغ درخت گردو بزرگی قرارگرفته بود که روزی و روزگاری سایبان جوانان و نوجوانانی بود که از فرط شدت آفتاب به آن پناه برده و هیجان ناشی از جوانی را بر این درخت بیچاره و بی زبان خالی مینمودند و گهگاهی بر شاخه مشرف به حصار ورودی باغ سوار شده و بالا و پایین می پریدند و هیجانی تخلیه مینمودند و گاهی هم با سنگ و چوب به جان این درخ بیچاره مملو از مهربانی و ایثار می افتادند  و غافل از آینده ....به راستی هم محلیان اکنون به آن باغ خرم و سرسبز و مثمر سری زده اید ؟ آیا آن چشمه جوشان که کمی پایین تر در چله سوزان مرداد ماه تن خود را با آن شستشو داده و خنک میشدیم را بیاد می آورید ؟ خوب بهتر است که همان خاطرات خوش برایتان باقی بماند...خوب از جور کاه بار که بالاتر رویم به محل منبع بزرگ میر میرسیم که به کوره سر معروف است که فکر میکنم سال ۶۲ ساخته شد و پیمانکارش هم آقای رضا میرچی بود.بالاتر از آن دره میان دره و سپس کوهانک چشمه ، یخچال طبیعی دیریابک که واقعا قشنگ و سپس زرد ول چال که قدیمی ها یکسری میگند که بخاطر گلهای زردش این اسمو روش گذاشتند و یکسری دیگه میگند به خاطر گنجی است که در آن مکان ول و گم شده .کوههای الموت و لم چاله هم در شمالی ترین قسمت این منطقه است .

راستی فکر کرده اید چرا یکسری از میری ها شمالیند : چون درست امتداد شمالیترین کوههای میر  مشرف است به :محله آّبگرم ۳ هزار و دوهزار و خرم آباد و تنکابن و کلاردشت وچالوس قرار گرفته است . یادم میاد در ۵ یا ۶ ساله پیش با جی پی اس یکی از دوستانم از کنار باغ جور کاه بار فاصله هوایی آن مکانو با تنکابن یا همون شهسوار اندازه گرفت ...فکر میکنید چقدر بود ؟   ۶۷ کیلومتر ! اصولا هم از همین راه عزیزانمان در گذشته به شمال آمد و شد مینمودند و بین ۳ یا ۴ روز در راه بودند .و از این راه آذوقه ، برنج و درو تخته روسی وارد میکردند و در آن سالها دمنطقه طالقان  مردمانش به واسطه اینکه از لحاظ اقتصادی در وضعیت مطلوبی نبود ند معاملات پایاپای مینمودند و اهالی روستا که بعضا تاجر در تهران و یا شمال بوده با آوردن آذوقه ، برنج ، درب و پنجره های چوبی که معمولا روسی بودند و سایر مایحتاج زندگی ...با زمین مبادله میگردیدند . در آن سالها زمین ارزش چندانی نداشته و مایحتاج زندگی دارای اهمیت بیشتری بوده  است . خاطره ای را در این خصوص نقل میکنم : روزی فردی از بومیان عزیز روستای میر ( به سالها قبل برمیگردد ) میگفت که فلان باغ در ۴۰ سال پیش مال پدرش بود و مرحوم ....یه لحاف کرسی به پدرم داد و باغ و صاحب شد ؟ ! این حرف خیلی فکرمو به خودش مشغول کرد و با شناختی که از آن مرحوم داشتم پرسو جو از ریش سفیدان کردم همه اتفاق نظر داشتند که در آن زمان زمین ارزش نداشت و لحاف کرسی بود که جزء مایحتاج ضروری زندگی در برف و سرمای آن سالها بوده است .

در قسمت شرق کابار چند منطقه وجود دارد : ویجو که جزء منزل مسکونی حاج محمد یوسف و دارای ۴ درخت گردو از نوع کاغذی و درختان توت میباشد که ۲ درخت گردو آن سالهای سال که خشکیده و همکنون دارای ۲ در خت گردو بوده که در معرض نابودی قرار دارد . به این به قسمت جنوبی   ویجو   بهاروند میگویند که طویله بزرگی بوده و بین سالهای ۶۳ - ۶۴ خراب شده در جلو بهاروند باغ مرحوم سید علی میربابایی قرار گرفته و در قسمت شرق آن باغ معروف به کبل قربان که متعلق به کاه بار میباشد .ناگفته نماند در سالهای پیش شاید ۷ یا ۸ سال قبل آب جور کاه بار کم شد و نهر کاه بار بطور کلی قطع گردید . اکنون نیز سال دوم قطع شدن این آب گوارا هستیم . عسل کاه بار ( استخر ) سال دوم خشکی را میگذراند که منظره غمناکیست .    از قسمت جنوبی باغ کبل قربان که به طرف جور زمین میآییم سمت چپ باغچه ای قرار داشت که امروز متروکه شده و  که پاتوق جوانان و نوجوانان در دهه ۵۰ و ۶۰ بوده یادش به خیر باد . پاتوق مرحوم مغفور عبدی ایزدی و سایر هم سن و سالهاش هم بود ...راستی چه زود داره فراموش میشه .خدا بیامرزتش . بچه با صفا و مهربونی بود همه و همه باهاش خاطره دارند...امیدوارم همحلیان خوب زود فراموشش نکنند ..ورد کلامش کلمه آقا   بود و قسمش هم مرگ مادرم .خدا مادرش رو هم بیامرزه . زن خیلی خوبی بود زیور خانم روحشون شاد ....عبدی ایزدی ...بچه کوچه با معرفتها ....هیچ وقت از یادم نمیره...روحش شاد ...

جوری زمین : منطقه ای در شرق روستا که بالای زمین هم به آن میگویند در گذشته پاتوغق نوجوانها و جوانان در صبح و در بعداظهر حد فاصل ساعت ۴ تا ۶ یا ۷ پاتوق نوجوانان و جوانان و بزرگسالان بوده است و زیر هر درخت گروه های از پسرها و دخترها زیر آن مینشستند و یا بازی میکردند و یا گپ دوستانه میزدند و یا گردو میخوردند . زمین فوتبال و والیبالی در جور زمین وجود داشت که بعداز ظهرها جونها بازی میکردند . یادم میاد ۲ میز پینگ پنگ هم خریداری شده بود و فکر میکنم بانیش هم عباس میرچی با صفا بود پسر آ قلی میرچی .یکی روبه روی دبل دار ( ۲ درخت گردو کنار هم در جوار منزل آقای میرچی ) زیر درخت گردو تکی بود که  ( دهه ۶۰ ) پارچه سفیدی دور درخت کشیده بودند و برای خانمها بود و دیگری در ۵۰ کنارتر زیر درخت گردو دیگری بود که آقایان بازی میکردند ...مثل اینکه چند نفر میزیرو که مال خانمها بودو شکستند و یه میز نیز تا چند سال قبل بود البته نه در جور زمین و آن هم به نظر میرسه از بین رفت...معلوم شد که تخریب کننده ها کی بودند و بعدها برادر آنها را جایی دیدم که نباید میدیدم ....بگذریم بازتاب اعمالمان دوباره به خودمان برمیگرده اگرچه ممکن دیر باشه اما سوخت و سوز نداره. میری ها خیلی انسانهای با تعصب و دوست داشتنی هستند و برای میر همه کار میکرده و میکنند حتی اینکه خارج از کشور هستند باز هم دلشان در قلب میره و از کمکهای مادی کلان هم دریغ نمیکنند منتهی  متاسفانه کسی نامی از آنها نمی برد .... اگر انسانها فقط اسم انسانو به دوش نکشیده و خصایص انسانی رو هم با خود به دوش کشیده و منیت رو از خود دور کنند آن وقت هستش که جامعه و روابط انسانی روبه رشد نهاده و پیشرفت و رفاه حاصل میگردد ...انسانهای بی نامی که به روستای میر و اهالی خدمت شایانی نموده اند کم نیستند ....

پسین چال:  بالاتر از جور زمین یعنی متمایل به شرق روستا منبع کوچک آب ده ساخته شده و جلوتر از آن دشت بزرگی وجود دارد که کوهها و تپه ها آن مکان را احاطه کرده و زمین فوتبال ده که قدمت آن بیش از ۴۰ یا ۵۰ سال میباشد در انجا قرار گرفته که تپه ضلع شرقی  ، زمین فوتبال را همانند استادیوم ترسیم نموده و به راستی این زمین در بین کلیه روستاههای طالقان تک میباشد ..زمین فوتبالهای روستاههای طالقان یا کنار جاده ها قرار داشته و یا کنار دره ها .اما این زمین در مکان مناسبی قرار داشته و خداوند بانیان آن را مورد رحمت خودش قرار دهد . یادم میاید ( یادش به خیر ) از روستاههای زیدشت ، امیرنان ، کش و.. برای بازی میامدند و دور زمین مملو از اهالی بعنوان تماشاچی بود و روی تپه شرقی زمین مینشستیم و تشویق میکردیم...عبدی داهی از زاویه بسته ( کرنر )  به امیرنان یا کش یه گل زد...غروبها در پسین چال جوانان و نوجوانان فوتبال بازی نموده و اهالی برای پیاده روی علی الخصوص در صبح میآیند و ورزش میکنند جای با صفایی است که انتهای آن به دره واگنک میرسد و در کنار دره واگنک درخت توتی میباشد که زیبایی خاصی به آن منطقه داده و جای باصفایی است . خداوند همه رفتگان را بیامرزد...مرحوم حسن جانی یادگارهای خوبی از خودش برجای گذاشت ...درختان زمین فوتبال و سر ترمینال که سایه ای برای رهایی از آفتاب سوزان میباشد توسط ایشان کاشته شده است ...اهالی یا در صبح زود و یا در غروب اعم از زن و مرد و پیر و جوان تا زمین فوتبال و دره واگنک پیاده روی نموده و برگشت از ضلع جنوبی که مشرف است به دره ای که در پایین آن راه ماشین رو قرار دارد در امتداد این دره به سمت رجه سر حرکت نموده و از زیبایی آن لذت میبرند .

رجه سر :  رجه سر جنوبی ترین مکان روستای میر قرار دارد .که در امتداد دره ای که عمق آن به جاده و  باغی که به میر باغ  معروف میباشد و در پایین جاده  قرار دارد مشرف است ُ  و از سمت غرب به سر سو و یا سو سر متصل است .که نمایی بسیار زیبا داشته و تا دره وجین رو و روستاههای خران و تکیه ناوه وقابل روئیت میباشد.

سو سر یا سر سو : در این مکان نوجوانان و جوانان در صبح و غروب آفتاب جمع شده و گپ دوستانه میزنند و نمای خیلی زیبایی داشته و جاده اوجان و رودخانه در انتهای دره آن قرارداشته و مزرعه یوسف آباد نیز در مقابل ان قرار دارد .دکل تلوزیون و مخابرات نیز در این مکان قرار گرفته است .و در این نقطه با انظمام کاه بار موبایل آنتن میدهد .

ترمینال میر یا سر قبرستان : روستای میر جزء معدود روستاهایی است که ماشین به درون روستا نمی رود  و این خود معایب و محاسنی داشته و دارد .و اهالی خودروهایشان را در این مکان پارک مینمایند و بارهای خودرا عموما با چهارپایان تا محل سکونت حمل مینمایند . امروزه زندگی شهرنشینی و ترافیک و آلودگیهای صوتی و آلاینده ها روز به روز بیشتر شده و اثرات مخرب آن را در سلامت روحی و روانی و فیزیکی افراد قابل روئیت است که بیماریهای گوناگون و رفتارهای ناهنجار و عصبیت و...از ارمغان زندگی شهرنشینی است که انسانها را در بر گرفته است .  روستای میر از لحاظ آلودگی هوا و سروصدا مبری بوده و تنها طنین انداز سکوت شب صدای مرغ حق و دیدار کهکشان راه شیری بوده که در تاریکی قابل دیدن است .اما معایبی هم ملاحظه میگردد که روز به روزبیشتر به چشم می اید.حمل مصالح ساختمانی  با چهارپایان تا محل ساخت از لحاظ ازبین رفتن مصالح و کرایه حمل گرفته تا مسائل بهداشتی آن . فضولات چهارپایان در مدخلهای ورودی  و راههای عمومی روستا و تخریب راههای کوچه ها صحنه های زننده ایست که هر مسافر را کمی متاثر میکند ؟!نبود کارگر و چهارپا جهت حمل و حمل مصالح و بار حانه سازی را مقرون به صرفه ننموده و برای یک ساک و مواد غذایی میبایست مسافرین به دنبال وسیله حمل و کارگر باشند. با توجه به  ازدیاد ساخت و ساز در طول سالهای گذشته با عنایت به قانون بخشداریها  ورود خودروهای امدادی اعم از آتش نشانی و آمبولانس در روستاهها الزامی شده و به نظر میرسد که یک امر حیاتی باشد ُ اری حیاتیست .بارها و بارها شاهد بیماری و یا آسیب دیدگی  ناشی از شکستگی و یا مارگزیدگی و یا ناراحتیهای قلیبی و...عزیزانمان در روستا بوده ایم آیا غیر از این است که با دشواری بسیار عزیزانمان تا سر ترمینال حمل شده اند ؟پس میشود با رعایت موضوعات ضروری و محدودیتهای گوناگون راه داخل روستا را از اطراف روستا احداث نمود . با توجه به اینکه سر ترمینال در پایین ترین نقطه میر قرارداشته و مسافرین با دست پر به سمت سربالایی روستا در حرکتند برای ساکنین از مسجد روستا به بالا با آمد و شد با دشواری و سختی انجام میپذیرد . البته احداث راه به داخل روستا از حاشیه های ده گویی ممکن است با منافع صرفا شخصی عده ای انگشت شمار منافات داشته و مصلحت عام در نظر گرفته نشود .سر ترمینال مدخل ورودی ده بوده و محل پارک خودرو های اهالی میباشد و در غروب نیز اهالی در این مکان گرد هم جمع میشوند . روستای میر از گذشته تا حال دارای ۶ مغازه بوده که ۳ مغازه آن تاکنون موجود بوده و در سر ترمینال قرار دارد.

علم هیات شهرک

کمتر کسی از ماهیگیرهای میری رو می شناسم که این گرداب و ندیده باشه و ماهیگیری نکرده باشه و یا کنارش صبحانه و نهار و عصرانه نخورده باشه.

پل آهنی تنگه میر

هر وقت که به این عکس نگاه می کنم با خود می گویم یادش به خیر باد و واقعا آدم و می بره به ۲۰ ، ۳۰ سال پیش. وقتی اون دوران یادم میاد روابط خوبی بین اهالی روستای میر و اوجان وجود داشت و الان هم هست.

 مکان پیک نیک اهالی  روستای میر و خرید میوه و صیفی جات و لوبیا در روستای اوجان و حوالی آن قرار داشت . یادم میاد که خیلی    پیک نیک با خانواده می اومدیم به اوجان . پاتوق نهار و استراحت در پایین امام زاده زیر درخت گردو بود و مکان شنا در زیر همین پل چوبی . با شیطنیت و ماجراجویی کودکی از روی این پل می رفتیم و وسط پل برای ترساندن همرهان فامیل علی الخصوص خانمها پل را تکان می دادیم. چه روزهای خوشی بود و باز هم یادش به خیر. عمق آب زیر این پل که بهش می گفتیم گرداب عمیق بود و مکان خوبی برای شنا و ماهیگیری بود . خونه ۲ اهالی روستای اوجان زیاد می رفتیم یکی : مرحوم طاها دا اوجانی و مرحوم عزیز دا اوجانی . پدر بزرگم ( مرحوم رحمت ا... یوسفی ) ارتباط خوبی با این عزیزان داشت و پدر و مادرم نیز این رابطه را خوب حفظ نمودند.

سرآخر زیارت و خداحافظی از امام زاده بود که از لحاظ مکانی و موقعیت در بهترین مکان روستای اوجان و در بلندی قرار دارد.

امروز در کنارپل قدیمی اوجان ، پلی بتنی و ماشین رو احداث شده و ماشین به درون روستا می رود. اهالی روستای اوجان در گذشته برای دید و بازدید و فروش محصولات کشاورزی و یا ایاب و ذهاب به کرج و تهران( با مینی بوس علیمردان) به روستای میر عزیمت می نمودند.

خدا بیامرزه خالق دارو. قسمتی از آب غوره میری ها رو تأمین می نمود علی الخصوص آب غوره برای مرحوم حسن جانی . که اکثرا من برای ماهیگیری و یا شنا به اوجان می اومدیم براش می بردم.

مکانی دیگر برای شنا و ماهیگیری و پیک نیک زیر پل قدیمی اوجان ( تنگه میر ) بود و قسمت شمالی که تقریبا زیر یوسف آباد بود مکان بسیار خوب و با عمق زیاد بود و قسمت جنوبی که مشرف بود به آبشار تنگه میر و راه قدیم مالرو هم بد نبود . این مکانها را بیشتر میری ها استفاده می نمودند اما امروز چیزی  جز افسوس از یادآوری آن روزها با توجه به سپری شدن زمان و افسوس و صد افسوس که دیگر نه جای اهالی روستای میر است و نه اوجان و نه پایین طالقانی دیگرباقی نمانده است.   بلکه امروز رهگذرانی در این مکانها اطراق نموده که نبودشان با آشغال و فضولات و آلودگی نمایان است و مسائل خاصی که با اخلاق و مذهب اهالی طالقان منافات داشته و دارد را به همراه دارد. قربتی هایی که هیچگونه دل دادگی و وابستگی و حرمتی برای این مکان قائل نبوده و فقط تفریح لحظه ایشان را عشق است.

جلوتر از این پل که به سمت اوجان می رویم پل چوبی قدیمی اورو قرار داشت که هم اکنون آثاری از این پل باقی نمانده است. راه مالرو اوچان به میر در آنور رودخانه ( رودخانه دست) قرار داشت که بقایای کمی هم اکنون مشهود است و به نزدیک اوجان که می رسیم از پایین باغی انگور می گذشت که پیشروی سیلابهای بهاری قسمت اعظم راه و باغ را از بین برده است. از رودخانه دست به سمت میر می آمدیم و از بالای آبشاز تنگه میر که پلی ۲ متری داشت از میان باغهای بالای جیرو حاجی عباس می گذشتیم و به آخرین پیچ جاده میر که به روستا مشرف می شد ( ضلع جنوبی قبرستان ) می رسیدیم . در دهه ۶۰و۷۰ پیاده از این راه می رفتیم و آذوقه و لوازم  پیک نیک   و ماهیگیری را می بردیم و نهار می خوردیم و ماهیگیری و شنا می کردیم و ۵ بعداظهر پیاده مجددا بر می گشتیم و می رفتیم زمین فوتبال و ۹۰ دقیقه هم فوتبال بازی می کردیم و شب نشینی هم خونه هم محلی ها می رفتیم و سرآخر با شادمانی در بستر می خوابیدیم . آی چه جان و انگیزه ای داشتیم و چه خاطرات دلنشین. یادش به خیر باد. خاطراتی که با ماشینهای آخرین مدل و امکانات امروزی ممکن است هرگز به دست نیاید. و ممکن است برای جوان امروزی قابل درک نباشد.

بعداز اوجان ، باغ مرحوم سید جلال اوجانی قرار دارد خدایش بیامرزد خیلی به ما لطف داشت و خیلی  به باغش خانوادگی رفتیم  و نهار می بردیم و درجلو باغش  ماهیگیری کردیم . شادروان مهمان نواز خیلی خوبی بود. در جلوتر لات کلارو قرار داشت و گردابی که مکان ماهیگیری و در کنارش مکانی صاف که درخت گردویی قرارداشت و استراحت می کردیم و نهار می خوردیم.

یادش به خیر باد.

کوچه پس کوچه های روستای میر

مدخل ورودی روستای میر

 کوچه با معرفتها : این نامگذاری توسط شادروان  مرحوم عباس داهی گذاشته شده است.

شهرستان طالقان

تاریخچه  شهرستان طالقان

طالقان نگو بهشت بگو..........بهشت روی دنیا بگو

درروایتی آمده است : در مقدمه كربلا ، يزيد و ابن زياد لعنت الله عليهم قصد شناعت كردند و ازجمله از قزوين (نيز) جمعيتي خواستند . بعضي از اهالي قزوين براي آن كه تمكين اين شناعت ننمايند از وطن خود فرار كرده به كوهستان ناحيه آمدند و گويا خود را طلاق داده ، رها نمودند . لهذا آنها را طلقون گفتند و به اين مناسبت اين محل مرسوم به طالقان شد.»

* طالقان =تالکان[ بخشی از شهرستان تهران... ناحیه‏ای است کوهستانی و قسمت مهم آن در دره شاهرود واقع شده است.  تالکان: صاحب انجمن آرا و به تبعیت او مولّف آنندراج ، طالقان را معرب این کلمه دانسته‏اند، {«تالکان و تلکان» نام دو ولایت است: یکی در خراسان(افغانستان) و دیگری در حوالی شهر قزوین، که نخست تلک (سنگ طلق) در آنجا یافت شد.} از اين رو «طالقان» معرب تالکان است، اين معنا به همات ترتيب در فی‏القاموس (آنندراج) (انجمن آراء» آمده است. ‏مرحوم دهخدا قول اخیر را درخور تأمل می‏دانند. نكته مهم ديگر اينكه «سنگ طلق» در طالقان یافت می‏شود  .نام این بخش را قبل از اسلام (تلکان) و (تالکان) و (طلاکان) معرفی و ضبط کرده‏اند. از اين رو معني طالقان معدن سنگ طلق (ميكا)[ هم مي تواند باشد.                         

* كلمه تار باضافه‏ (گان= پسوند مکان) كه تبديل به طالقان شده است - تار به معنی مرد غریب، بعیدالوطن(منتهی الارب) به معناي جايگاه مردمان غريب که باتوجه به واقعه کوچ تاریخی جمعی از اهالی قزوین به طالقان به علت امتناع از پیوستن به سپاه یزید در جنگ علیه امام حسین علیه‏السلام، چندان دور از ذهن نیست (تاریخ طالقان، غفاری).در مجموع به نظر مي رسد معتبر ترين اقوال در توصيف وجه تسميه طالقان محدود است به دو معنا: 1- کوچ تاریخی جمعی از اهالی قزوین به طالقان و ناميده شدن آنان به طلقون (رها شدگان)و سپس تبديل محاوره اي آن به طالقان (برخي كماكان عبارت طالقون را بكار ميرند) 2- موسوم بودن مكاني بنام تالكان در حوالی شهر قزوین در پس از اسلام، که اولين تلک (سنگ طلق) در آنجا یافت شد وبنام تالك +كان (معدن) تالكان ناميده شد و از اين رو «طالقان» معرب تالکان به معناي معدن سنگ تلك= طلق = ميكا است.

   شهرستان طالقان یکی از توابع استان تهران و یکی از بخشهای شهرستان ساوجبلاغ در 120 کیلومتری شمال غربی شهر تهران واقع شده و دارای آب و هوایی ییلاقی و با مردمانی مهربان ، مهمان نواز و فرهنگ دوست در میان دره بزرگی در کوههای برف گیر البرز به وسعتی بالغ بر 1300 کیلومتر دامن گسترده و دارای 86 روستا میباشد.

شهر طالقان از پیوستن چهار منطقه بنامهای : شهرک ، گیلنک ، کولج و پردسر تشکیل شده که شهرک به عنوان هسته اصلی آن و مرکز اداری می باشد . طالقان از سه بخش : پایین طالقان ، میان طالقان و بالاطالقان تشکیل شده و دارای شهرداری و بخشداری و دادگستری مستقل میباشد.از لحاظ تشکیلاتی 4 بخش حوزه شهر طالقان که در بالا ذکر گردید زیر نظر شهرداری بوده و مابقی روستاها زیر نظر بخشداری و شورای بخش و شورای روستا و یا رابطین شورا میباشند.

{ البته به یاری حق و همت مسئولین و جناب آقای مهری بخشدار سابق و فرماندار محترم  شهرستان طالقان ، بخش طالقان به شهرستان تبدیل گردیده و فعلا دارای ۲ بخشداری خواهد شد که یکی در جوستان و دیگری در شهراسر مستقر می شود}

شاهرود رگ حیاتی این سرزمین با قدمت  که سرچشمه آن از کوهپایه های شرقی آغاز و با طولی نزدیک به 105 کیلومتر به غرب می رود . این شریان آبی بیش از 15 رودخانه کوچک و بزرگ منطقه راکه از چشمه سارها و برف آبها سرچشمه میگیرد، همراه خود تا سپید رود میبرد تا با آبهای قزل اوزن در آمیخته و راهی دریای خزر شود .

زبان مردم طالقان فارسی و لهجه تاتی و آیین مردم طالقان تا حدود قرن سوم هجری دین زرتشت بوده و با ظهور اسلام و گراییدن مردم قزوین و سایر مناطق نزدیک  به مذهب شافعی و مالکی و مذاهب جدید در میان آنها رونق پیدا نمود ، همچو ساداتی که پیرو زید بن علی بن حسین ابن علی بودند و آیین زیدیه را که حسینیه نیز نامند قبول نمودند.

طالقان دیار یاد یارانی چون مرحوم سید محمود علایی طالقانی ، پرفسور کریم میربابایی ُ سرلشکر فلاحی و جلال آل احمد و...اساتیدی چون : استاد غلامحسین امیرخانی ( خط نستعلیق ) درویش عبد المجید طالقانی ( خط شکسته ) غلامحسین درویش ( استاد موسیقی ) و...میباشد. 

طالقان گر میروی میرش مرو  ** آش سر ترکیده و بن جوشیده را زیرش مرو